Verbind je met ons

Filmrecensies

[Sundance Review]: 'geboorte/wedergeboorte' is een Bloody & Dark Thinker

gepubliceerd

on

Moderne wetenschap helpt twee vrouwen de doden te reanimeren, maar is het de moeite waard om af te zien van de natuurlijke voortgang van het leven om te behouden wat hen beiden dierbaar is? Dit is het uitgangspunt van geboorte/wedergeboorte (titel in kleine letters) die in première ging op Sundance deze week. 

Pet Sematary ontmoet moderne wetenschap in deze verontrustende film van regisseur Laura Mos. Laten we er een soep van in gooien Frankenstein ook, gewoon om naar huis te rijden hoe gemotiveerd de hoofdpersonen in deze film zijn. Dat is belangrijk, want in plaats van graven en hersens in potten stelen geboorte/wedergeboorte gereanimeerde lijken vereisen verse ongeboren foetussen en zwangere vrouwen. 

Als een ziekenhuisprocedure maken we kennis met Rose (Marin Ireland) een patholoog die vreemd genoeg troost vindt in het werken aan verse lijken in het mortuarium. Ook ontmoeten we kraamverzorgster Celie (Judy Reese) die, hoewel overwerkt, erin slaagt de weinige quality time die ze heeft door te brengen met haar aanbiddende zesjarige dochter Lila. 

Rose en Celie ontmoeten elkaar door een tragedie wanneer de kleine Lila ziek wordt en sterft. Celie is hectisch maar nuchter, zelfs als het lijk van haar dochter vermist wordt. Dit leidt haar naar het appartement van Rose waar ze Lila vindt, die, hoewel niet bij bewustzijn, leeft. 

In een infodump legt Rose uit dat ze in staat is om de doden wetenschappelijk te reanimeren met behulp van cellen van een zich ontwikkelende foetus en zijn placenta. Haar experiment is zelfs al een succes in de vorm van een varken als huisdier dat Rose bij haar thuis houdt en behandelt, terwijl ze een nauwgezette administratie bijhoudt. 

Je zou verwachten dat Celie geschokt zou zijn bij de aanblik van het gereanimeerde maar catatonische lichaam van haar overleden dochter in het appartement van een vreemde. Maar een van haar eerste vragen aan Rose is niet "waarom?" Het is hoe vaak Lila is gedraaid om lijkbleekheid en atrofie te voorkomen. 

Zo beginnen we aan een bloedige reis met deze twee vrouwen terwijl ze proberen hun boodschappenlijstje met het oogsten van menselijke ingrediënten af ​​te ronden om het experiment voort te zetten. Het is onduidelijk wat er zal gebeuren, omdat Rose nog nooit zo ver is gegaan. Lila begint te reageren op prikkels en probeert te spreken, maar is dit slechts zombiespiergeheugen of heeft het kleine meisje toegang tot vrije gedachten? 

Er zit ergens een les in geboorte/wedergeboorte. Bij Mary Shelley Frankenstein, het ging over gek worden tijdens het spelen van God. Hier lijken de twee vrouwen gezond, ook al is wat ze doen gek. Op een gegeven moment doorzoekt Rose haar eigen geaborteerde ingewanden om te verzamelen wat ze nodig heeft. 

De voor de hand liggende verhaallijnmotivatie voor Celie is hoe ver ze zal gaan om haar kind te 'redden'? Maar ze redt haar niet, en in tegenstelling tot Pet Sematary, dit is niet bovennatuurlijk. Dit is wetenschap, geen wonderen. 

Regisseur Moss duwt dit verhaal snel door de lens. Ze wil niet dat je te veel nadenkt over de politiek tot het voorbij is. Ondertussen ligt haar focus op de twee hoofdrolspelers.

Rose is een patholoog volgens de boekjes met nauwelijks een façade van empathie. Haar brein werkt voornamelijk om wetenschappelijke puzzels op te lossen. Ze is het type persoon dat geen aanwijzing onbeantwoord laat in een kruiswoordraadsel, ook al moet ze vals spelen om het te krijgen. 

Celia gedraagt ​​zich als haar handlanger die letterlijk huid in het spel heeft. Reese speelt de rol met een duizelingwekkende empathie maar met een gekarteld randje. Als er een mogelijkheid is om haar dochter terug te halen, is ze bereid alles te doen voor de kans en zich later te verontschuldigen. 

Het is niet zoals geboorte/wedergeboorte betreedt onontgonnen horrorgebied. Er zijn veel ideeën geïnspireerd door andere werken die in het spel zijn. Deze film heeft een ingetogen onbehagen dat geleidelijk opbouwt totdat het nergens anders heen kan: ze slagen of niet. 

Bloederig maar intelligent geboorte/wedergeboorte is een scherpe en tot nadenken stemmende nachtmerrie met een tragedie als kern. Het wordt geleverd met een gigantische knipoog naar horrorfans die misschien om sommige van zijn apparaten grinniken om vervolgens terug te deinzen wanneer de horror van het lichaam verdubbelt. 

In tegenstelling tot de gestage overstroom van hersenloze slashers die tegenwoordig onze favoriete entertainmentmedia domineren, geboorte/wedergeboorte, besteedt het grootste deel van zijn tijd aan het cultiveren van een duister uitgangspunt in de hoop dat het je later zal verbazen. 

huiveren bezit geboorte/wedergeboorte, dus houd het zeker in de gaten op de streamingdienst.

Klik hier om commentaar te geven
0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Melden van
0 Heb je vragen? Stel ze hier.
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Filmrecensies

[Sundance Review] 'The Night Logan Woke Up' ontbloot donkere, familiale tanden in aangrijpende thriller

gepubliceerd

on

Sundance Film Festival 2023 is onderweg en biedt zoals altijd het beste van het beste in en uit het horrorgenre voor zijn publiek, waaronder De nacht Logan werd wakker, een nieuwe episodische thriller van talent met meerdere koppeltekens, Xavier Dolan (Ik heb mijn moeder vermoord).

Sundance speelt zich af in Quebec en wordt gepresenteerd in het Canadees-Frans en presenteerde de eerste twee uur durende afleveringen van de nieuwe serie als onderdeel van het Indie Episodic-programma. Dolan en een briljante cast vertellen het verhaal van een familie die bij elkaar komt als de matriarch sterft.

Natuurlijk gaat het niet goed in de familie. Als dat zo was, zou er niet veel zijn om over te praten, toch?

Gedurende twee intense afleveringen spelen we voyeur voor de ontrouw van oudste broer Julien, de gespannen relatie van jongere broer Denis met zijn ex-vrouw en dochters, en het dubieuze herstel van jongste broer Elliot van drugs en alcohol.

En dan is er nog Mireille, de enige zus in de familie, die jarenlang van hen vervreemd was na de gebeurtenissen die dertig jaar eerder plaatsvonden toen ze midden in de nacht de kamer van haar verliefdheid binnensloop. Er gebeurde die nacht iets gruwelijks, iets dat de familie voor altijd veranderde, en daar krijgen we de eerste eerste vermoedens van als de serie begint.

Dolan, die ook de jongste broer Elliot speelt, schreef en regisseerde de serie gebaseerd op het toneelstuk van Michel Marc Bouchard, en hij heeft een dynamische cast verzameld, van wie velen in de originele theatrale productie speelden, om het verhaal tot leven te brengen.

De nacht Logan werd wakker
Een familie verzamelt zich terwijl hun matriarch overlijdt De nacht Logan werd wakker

Patrick Hivon brult als Julien, die vasthoudt aan het verleden en bijna stikt onder het gewicht ervan. Eric Bruneau brengt hart en emotionele beschikbaarheid als de middelste zoon, altijd proberend te behagen, altijd proberend het juiste te doen. Als Elliott trakteert Dolan ons op een hypergeladen optreden. Je voelt hem wankelen, dreigend in oude gewoonten te vervallen. Zijn wereld is gemaakt van gebarsten glas dat elk moment onder hem kan versplinteren.

Wat Mireille betreft, Julie LeBreton brengt een prachtig gelaagde uitvoering in de serie. Ze is het duistere hart van dit familiemysterie, en elke beweging en zinswending lijkt berekend tot in de kleinste decimaal. Ze decimeert en geneest met enthousiasme, versterkt door het vermogen van LeBreton om woede te uiten op een fluistering.

Aan het einde van de tweede aflevering zat ik op het puntje van mijn stoel.

ik niet alleen willen om te weten wat er daarna gebeurt; l genoodzaakt bent weten. Dolan heeft goed werk geleverd door het achtergrondverhaal van te plagen De nacht Logan werd wakker. Hij lijkt een aangeboren begrip te hebben van hoeveel details net genoeg zijn om zijn publiek geïnteresseerd te houden zonder al te veel weg te geven.

Het is een talent dat veel te weinig schrijvers in genre-entertainment meer lijken te bezitten, en het is een traktatie om het zo mooi uit te zien spelen.

De nacht Logan werd wakker wordt door StudioCanal op het scherm gebracht. De serie ging in première in 2022 op Club Illico in Canada en zal na de vertoningen op Sundance een bredere release krijgen.

Verder lezen

Filmrecensies

[Sundance Review] Brutaal 'Talk to Me' is misschien wel de beste Midnight-titel van het festival

gepubliceerd

on

Australische horrorfilms behoren tot de beste in het genre. Ze zijn niet bang om de grenzen van beide verhalen of gore te verleggen. Dat is vanaf het begin duidelijk Praat tegen mij beweegt over - ver over - diezelfde lijnen. 

In deze film worden zoomers gevangen in het bovennatuurlijke kruisvuur na het uitvoeren van een trendy seance-uitdaging met behulp van een geconserveerde hand en onderarm van een paranormaal begaafde. Dit is hun toegangspoort tot de andere wereld waar demonen samenspannen om mensenlevens te manipuleren. Het enige dat nodig is, is om de outreachende hand te schudden als een "test je kracht" carnavalsspel om contact te maken. Het is ook een geweldig Tik Tok-gereed experiment waarbij het aantal weergaven waarschijnlijk zal stijgen.

Met al hun tienerpracht, als deze vrienden samenkomen, voelt het een beetje als HBO's Euforie met een Goochelend twist. Ik zou zelfs zo ver gaan om het ermee te vergelijken The Evil Dead, de monsters zijn hier net zo intens en lelijk. Er is ook een zware James Wan invloed van achteren in de zijne verraderlijk dagen. Combineer al deze dingen met a Creepypasta-type verhaal en je kunt je voorstellen wat voor soort hel er zal oversteken.

In het begin vinden de tieners het leuk om een ​​voor een bezeten te raken door elk scenario te filmen. Dat is totdat een van hen wordt ingehaald door een krachtige geest die zijn gastheer gewelddadig verwondt door hem te dwingen zijn hoofd tegen harde oppervlakken te slaan. Maar niet voordat hij hem had gemanipuleerd om zijn eigen oog uit te trekken en vervolgens preuts op te treden in een tongen-en-alles-make-out-sessie met een bulldog als huisdier. Dat lees je goed.

De brutaliteit is uit de hand gelopen. 

De volwassenen zijn er zeker van dat de tieners harddrugs gebruiken in de nasleep van de verwondingen. Waren er maar echte drugs. De kinderen worden "high" van deze bezittingen, maar hebben daarbij onbewust een gat geslagen tussen de echte wereld en het hiernamaals waar boze geesten doorheen komen en de deelnemers aan het spel manipuleren. 

Onze onrustige hoofdpersoon, Mia (Sophie Wilde) is ervan overtuigd dat ze via een van de sessies contact heeft gelegd met haar overleden moeder. Het is een hartverwarmend moment, het enige, in dit meedogenloze spervuur ​​van verontrustende beelden die je niet kunt negeren.

De film is geregisseerd door YouTuber tweeling Danny en Michael Philippou. Ondanks hun kleine schermmedium hebben deze jongens een toekomst op grotere podia. Praat tegen mij is een amalgaam van gedolven ideeën, maar dit duo maakt ze beter. Zelfs voor zover het plakken van een bijna perfecte landing die je weet in dit genre een zeldzaamheid is. 

Het is ook verfrissend om te zien dat ze ons hoofdpersonage, Mia, langzaam in waanzin laten afglijden zonder goedkope stunts uit te halen, alleen maar om het beoogde publiek te sussen. Elke angst is doelgericht, elk monster is ontwikkeld en wat ze te zeggen hebben is belangrijk.

Wilde laat het genre nooit de overhand krijgen. Ze speelt Mia met een ingetogen gevoel van zwakte. U kunt zien dat als haar moeder niet was overleden, deze jongedame niet in de valkuilen van dwaze groepsdruk zou trappen. Om zoveel lagen uit een actrice te halen, is niet het resultaat van een dure acteerworkshop, maar het teken van een toekomstige ster die haar vak aanscherpt.

Het lijkt erop dat de regisseurs het talent in Wilde zagen en zich daarop concentreerden in plaats van op enkele van de andere acteurs. Alexandra Jensen als Jade speelt de ondersteunende beste vriend, maar niet op het niveau van een laatste meisje dat we gewend zijn. En Joe Vogel als Riley, de bezetene, angstaanjagend is als de voorbode van de hel.

De Philippou's schreeuwden waarschijnlijk hardop toen ze een ervaren actrice was Miranda Otto (Huiveringwekkende avonturen van Sabrina, Annabelle: Creation) zei oké tegen het script. Ze is geweldig in alles wat ze doet. Ze brengt glans aan een toch al stralende film.

Er valt niet veel op aan te merken Praat tegen mij. De cinematografie verdient een lichte upgrade, en de collectieve ideeën van werken uit het verleden zijn onmiskenbaar aanwezig, maar de film probeert die ideeën nooit te verbeteren door extra te zijn. Het is zich er volledig van bewust dat het lenen is, maar wat de filmmakers terugbetalen is veel meer waard dan wat er is afgenomen.

Praat tegen mij is een onderdeel van de Middernacht sectie van Sundance Filmfestival 2023.

Verder lezen

Filmrecensies

[Sundance Review] 'Infinity Pool' is een somber onderzoek naar identiteit

gepubliceerd

on

Infinity Pool

Brandon Cronenberg Infinity Pool arriveerde op het Sundance Film Festival met een niet zo verrassend sombere kijk op rijkdom, seks en identiteit met body horror over.

Alexander Skarsgard schittert als James Foster, een auteur die lijdt aan een writer's block, die met zijn vrouw Em (Cleopatra Coleman) naar het fictieve eiland La Tolqa reist. Bezoekers van het eiland zijn wettelijk verplicht om op het terrein van hun resort te blijven, maar na een ontmoeting met het mysterieuze zeer rijke stel Alban en Gabi (Jalil Espert en Mijn Goth), bevinden ze zich buiten de poorten.

Op de terugweg naar de compound raakt James een man met zijn auto, waarbij hij op slag dood gaat, en wordt vervolgens - zonder proces - ter dood veroordeeld. Dat is wanneer ze hem een ​​deal aanbieden. Ze hebben de technologie om een ​​complete replica te maken van hem, met al zijn herinneringen intact, die in zijn plaats kan sterven.

Wie zou zo'n deal afslaan?

Het roept echter de vraag op: wat doe je nadat je jezelf hebt zien sterven? Hoe herstel je daarvan?

Natuurlijk worstelt James de komende twee uur met de antwoorden. Skarsgard geeft een briljante prestatie in de rol. Het is angstaanjagend en hartverscheurend om hem keer op keer te zien breken. En toch was er meer dan één gelegenheid waarbij ik hem wilde schudden en zeggen dat hij eruit moest springen.

Dit is grotendeels te danken aan het schrijven en de regie van Cronenberg. Hij heeft een pagina uit het handboek van zijn vader genomen, waarmee hij in grote lijnen een canvas schildert waarop de rijken niet te vertrouwen zijn (duh), de armen zullen blijven doen wat slecht voor hen is omdat de rijken hen dat opdragen (nogmaals, duh), en de de enige persoon die de gevolgen van hun acties zal ondervinden, zijn de armen die zich lieten manipuleren door de rijken.

Seks is slecht. Zich onthouden is slecht. Rijkdom is slecht. Arm zijn is slecht. Het leven is slecht. De dood is slecht. Fouten maken is slecht. Er bestaat niet zoiets als een moreel hoog niveau, behalve waar Cronenberg zelf staat als de regisseur/schrijver/god van de wereld die hij heeft gecreëerd.

Somber, somber, somber, somber, somber.

Begrijp me niet verkeerd. Het werkt. Ik geniet van de duisternis van dit soort verhalen. De beelden in de film blijven je lang na het rollen van de aftiteling bij. De lichaamshorror zelf maakt soms het werk van zijn vader te schande, net als zijn omgang met de seks Infinity Pool.

Het probleem was dat ik, terwijl ik nadacht over de film, het niet kon helpen dat ik het allemaal al eerder had gezien, dus de vraag wordt: "Was het allemaal echt nodig en zou hetzelfde verhaal verteld kunnen worden op een manier die beter was?" effectief?"

Meestal zou ik ja zeggen. Samen met het optreden van Skarsgard is Mia Goth vraatzuchtig en wild in de rol van Gabi. Ze is op interessante manieren losgeslagen en neemt vaak de rol van agressor op zich in onverwachte wendingen. Ze is uiteindelijk de folie van James, en ze weet het bijna vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten.

Goth ontving naar verluidt het script voor Infinity Pool tijdens het filmen Pearl, het vervolg op Ti West's X. Je ziet een beetje overlap in de karakters. Het enige echte verschil is dat Pearl het tegenovergestelde is van rijk en daarom komen haar beslissingen van een heel andere plaats.

Helaas valt er niet veel anders te bespreken zonder in zware spoilers te vervallen, en die probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. De enige vraag die echt overblijft is: was het goed?

Goed…

Het is Cronenberg.

Voor sommigen zal dit de beste film van het jaar zijn. Voor anderen zal het uit principe worden gehaat. Voor deze kijker is er maar één onvergeeflijke zonde die een horrorfilm kan begaan, en dat is saai zijn. Wat het ook is, Infinity Pool is niet saai.

Bekijk de trailer hieronder!

Verder lezen