Verbind je met ons

Filmrecensies

8 anti-Valentijnsdagfilms om je cynisch te houden over liefde

gepubliceerd

on

Er is niets erger dan een winkelketen met grote dozen binnen te lopen en hun uitstallingen van Valentijnsdag-merchandise hoog opgestapeld te zien. Voor degenen die niet gehecht zijn, onlangs gescheiden zijn, ghosted zijn of gewoon proberen hun groove terug te krijgen, zijn de gigantische roze en rode herinneringen schurend tot in het hart.

Wij van iHorror begrijp de benarde situatie van mensen die romantiek niet vertrouwen. Zoals Wednesday Addams zou zeggen: "Ik wou dat ik er meer om gaf." Maar helaas, als je er plotseling uit springt en je realiseert dat er iemand is voor iedereen, en liefdesverdriet slechts een nadelig effect is van chemicaliën in de hersenen, willen we je voorstellen om de onderstaande films te bekijken om je terug te brengen in je asociale mentaliteit.

Natuurlijk hopen we dat iedereen blijvende liefde in zijn leven vindt, maar mocht er ooit een reden zijn om daaraan te twijfelen, kijk dan eens naar ons aanbod van Anti-Valentijnsdag films.

Het volgt (2015)

Jamie Height heeft seks met haar vriend Hugh, wat vrij normaal lijkt, ze is volwassen. Maar wat ze niet weet, is dat Hugh een paranormale seksueel overdraagbare aandoening heeft doorgegeven. Als ze erachter komt, is het al te laat.

Het volgt is een waarschuwend verhaal over iemand genoeg vertrouwen om ze een intiem deel van je te laten nemen, maar niet beseffen dat ze je achterlaten met iets veel ergers.


Get Out (2017)

Jordan Peele klassieke neemt wat een gewoon datingritueel zou moeten zijn om de ouders te ontmoeten en zet het letterlijk op zijn kop. Chris Washington is een geweldige fotograaf en zijn vriendin Rose wil dat hij haar ouders ontmoet die op het platteland wonen. In het begin is de ontmoeting aangenaam, maar er lijkt iets niet te kloppen.

Rose's moeder is behulpzaam en geneest Chris' verslaving aan sigaretten, maar misschien is hij het niet die ze probeert te helpen. Net als je een sterk idee hebt van wat Eruit gaat worden, wordt het iets heel anders. Laat je vriendin je nooit meenemen naar de tweede locatie.


Oorlog van de Rozen (1989)

In deze klassieke zwarte komedie spelen Barbara (Kathleen Turner) en Oliver (Michael Douglas) de Roses. Ze zijn al bijna twee decennia getrouwd, maar als de relatie begint te verzuren, wil Barbara eruit.

Oliver is niet blij met de lijst met materiële eisen van zijn aanstaande ex-vrouw en begint zo een strijd binnen het huishouden die wedijvert met die van Stirling-brug. Niets wordt gespaard in deze Pyrrusoverwinning en de Roses komen er uiteindelijk achter dat ze nooit hadden moeten zeggen: "Ik wel."


Pearl (2022)

Hoewel de details niet duidelijk zijn over wat er is gebeurd tussen deze film en zijn voorganger X, Pearl gaat over het opgeven van liefde voor roem. Een boerenmeisje heeft grote dromen om filmster te worden, maar ze wordt bij elke stap gedwarsboomd. Van de afkeuring van haar moeder tot haar welgestelde schoonzus, Pearl kan geen pauze nemen.

Totdat ze in de stad een jonge, knappe filmoperateur ontmoet. Laten we zeggen dat wat normaal gesproken een kleine affaire zou zijn, verandert in een nare aangelegenheid.


Vers (2022)

Deze Hulu Original uit 2022 stond het afgelopen jaar bovenaan de lijst van veel critici. Dit is misschien wel de meest anti-valentijnsfilm op deze lijst.

Noa komt uit Portland en is teleurgesteld over het soort mannen dat ze online vindt. Maar het blijkt dat ze niet eens een dating-app nodig heeft, want ze ontmoet Steve op een ouderwetse manier: tijdens het winkelen in een supermarkt.

Alles lijkt in orde, totdat ze op een andere date teruggaan naar het huis van Steve en Noa ontdekt dat Steve niet op zoek was naar producten op de dag dat ze elkaar ontmoetten. Gruwelijk en off-the-rails, Verse kan ervoor zorgen dat je nooit meer met een leuke jongen wilt daten.


Run Sweetheart Run (2022)

Cherie, een alleenstaande moeder, werkt als secretaresse bij een advocatenkantoor. Op een avond staat haar baas erop dat ze met een klant gaat eten. Bang om de gratie van haar baas te verliezen, accepteert Cherie de man en ontmoet ze in zijn chique huis. De nacht is al vreselijk begonnen omdat Cherie ongesteld is en geen tampons meer heeft.

Wat lijkt te veranderen in een ontluikende romance, sterft snel uit wanneer de cliënt Cherie fysiek aanvalt, waardoor ze 's nachts bloedend en zonder reddingslijn door de straten van de stad dwaalt. Haar aanvaller begint haar ook meedogenloos te achtervolgen en zegt dat als ze de nacht overleeft, hij haar voorgoed met rust zal laten.


De onzichtbare man (2020)

Cecilia Kass wil uit haar gewelddadige en controlerende huwelijk en, gelukkig maar, dat lijkt haalbaar omdat haar boosaardige echtgenoot, Adrian, zijn eigen leven beëindigt. Of dat denken we.

Adrian is een briljante optica-ingenieur die een onzichtbaarheidspak heeft ontwikkeld. Nadat hij zijn dood heeft vervalst, loopt hij vrijelijk onopgemerkt door de wereld en kwelt hij Cecilia met gewelddaden en gaslighting. Deze bochtige en gewelddadige film maakt Slapen met de vijand eruit zien als een Disney-film.


Midzomer (2019)

Nadat de credits op Midsommar begonnen te rollen, was de vraag op bijna ieders lippen: "wie zou je hebben gekozen?" Als je die referentie niet krijgt, heb je de film niet gezien, wat jammer is, want het is een doozy.

Dani Ardor is een psychologiestudente die diep getraumatiseerd is door de dood van haar zus en ouders. Haar toenemende angst wordt alleen maar verergerd door haar luchthartige en toegevende vriend, Christian, die haar uitnodigt om met hem en zijn vrienden mee te gaan op wat een "jongensreis" naar Zweden zou moeten zijn.

Wat de groep daar tegenkomt, is een volkscommune met diep traditionele en verontrustende rituelen en rituelen. Christian blijkt een immorele en onbetrouwbare vriend te zijn, waardoor Dani haar eigen rechtvaardigheid in twijfel trekt.

Dit zijn slechts 8 films waarvan we denken dat ze perfecte metgezellen zijn als je geen date hebt voor Valentijnsdag. Laat ons in de reacties weten wat jouw favoriete anti-Valentijnsdagfilm is.

Klik hier om commentaar te geven
0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Melden van
0 Heb je vragen? Stel ze hier.
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Filmrecensies

[Sundance Review] 'The Night Logan Woke Up' ontbloot donkere, familiale tanden in aangrijpende thriller

gepubliceerd

on

Sundance Film Festival 2023 is onderweg en biedt zoals altijd het beste van het beste in en uit het horrorgenre voor zijn publiek, waaronder De nacht Logan werd wakker, een nieuwe episodische thriller van talent met meerdere koppeltekens, Xavier Dolan (Ik heb mijn moeder vermoord).

Sundance speelt zich af in Quebec en wordt gepresenteerd in het Canadees-Frans en presenteerde de eerste twee uur durende afleveringen van de nieuwe serie als onderdeel van het Indie Episodic-programma. Dolan en een briljante cast vertellen het verhaal van een familie die bij elkaar komt als de matriarch sterft.

Natuurlijk gaat het niet goed in de familie. Als dat zo was, zou er niet veel zijn om over te praten, toch?

Gedurende twee intense afleveringen spelen we voyeur voor de ontrouw van oudste broer Julien, de gespannen relatie van jongere broer Denis met zijn ex-vrouw en dochters, en het dubieuze herstel van jongste broer Elliot van drugs en alcohol.

En dan is er nog Mireille, de enige zus in de familie, die jarenlang van hen vervreemd was na de gebeurtenissen die dertig jaar eerder plaatsvonden toen ze midden in de nacht de kamer van haar verliefdheid binnensloop. Er gebeurde die nacht iets gruwelijks, iets dat de familie voor altijd veranderde, en daar krijgen we de eerste eerste vermoedens van als de serie begint.

Dolan, die ook de jongste broer Elliot speelt, schreef en regisseerde de serie gebaseerd op het toneelstuk van Michel Marc Bouchard, en hij heeft een dynamische cast verzameld, van wie velen in de originele theatrale productie speelden, om het verhaal tot leven te brengen.

De nacht Logan werd wakker
Een familie verzamelt zich terwijl hun matriarch overlijdt De nacht Logan werd wakker

Patrick Hivon brult als Julien, die vasthoudt aan het verleden en bijna stikt onder het gewicht ervan. Eric Bruneau brengt hart en emotionele beschikbaarheid als de middelste zoon, altijd proberend te behagen, altijd proberend het juiste te doen. Als Elliott trakteert Dolan ons op een hypergeladen optreden. Je voelt hem wankelen, dreigend in oude gewoonten te vervallen. Zijn wereld is gemaakt van gebarsten glas dat elk moment onder hem kan versplinteren.

Wat Mireille betreft, Julie LeBreton brengt een prachtig gelaagde uitvoering in de serie. Ze is het duistere hart van dit familiemysterie, en elke beweging en zinswending lijkt berekend tot in de kleinste decimaal. Ze decimeert en geneest met enthousiasme, versterkt door het vermogen van LeBreton om woede te uiten op een fluistering.

Aan het einde van de tweede aflevering zat ik op het puntje van mijn stoel.

ik niet alleen willen om te weten wat er daarna gebeurt; l genoodzaakt bent weten. Dolan heeft goed werk geleverd door het achtergrondverhaal van te plagen De nacht Logan werd wakker. Hij lijkt een aangeboren begrip te hebben van hoeveel details net genoeg zijn om zijn publiek geïnteresseerd te houden zonder al te veel weg te geven.

Het is een talent dat veel te weinig schrijvers in genre-entertainment meer lijken te bezitten, en het is een traktatie om het zo mooi uit te zien spelen.

De nacht Logan werd wakker wordt door StudioCanal op het scherm gebracht. De serie ging in première in 2022 op Club Illico in Canada en zal na de vertoningen op Sundance een bredere release krijgen.

Verder lezen

Filmrecensies

[Sundance Review] Brutaal 'Talk to Me' is misschien wel de beste Midnight-titel van het festival

gepubliceerd

on

Australische horrorfilms behoren tot de beste in het genre. Ze zijn niet bang om de grenzen van beide verhalen of gore te verleggen. Dat is vanaf het begin duidelijk Praat tegen mij beweegt over - ver over - diezelfde lijnen. 

In deze film worden zoomers gevangen in het bovennatuurlijke kruisvuur na het uitvoeren van een trendy seance-uitdaging met behulp van een geconserveerde hand en onderarm van een paranormaal begaafde. Dit is hun toegangspoort tot de andere wereld waar demonen samenspannen om mensenlevens te manipuleren. Het enige dat nodig is, is om de outreachende hand te schudden als een "test je kracht" carnavalsspel om contact te maken. Het is ook een geweldig Tik Tok-gereed experiment waarbij het aantal weergaven waarschijnlijk zal stijgen.

Met al hun tienerpracht, als deze vrienden samenkomen, voelt het een beetje als HBO's Euforie met een Goochelend twist. Ik zou zelfs zo ver gaan om het ermee te vergelijken The Evil Dead, de monsters zijn hier net zo intens en lelijk. Er is ook een zware James Wan invloed van achteren in de zijne verraderlijk dagen. Combineer al deze dingen met a Creepypasta-type verhaal en je kunt je voorstellen wat voor soort hel er zal oversteken.

In het begin vinden de tieners het leuk om een ​​voor een bezeten te raken door elk scenario te filmen. Dat is totdat een van hen wordt ingehaald door een krachtige geest die zijn gastheer gewelddadig verwondt door hem te dwingen zijn hoofd tegen harde oppervlakken te slaan. Maar niet voordat hij hem had gemanipuleerd om zijn eigen oog uit te trekken en vervolgens preuts op te treden in een tongen-en-alles-make-out-sessie met een bulldog als huisdier. Dat lees je goed.

De brutaliteit is uit de hand gelopen. 

De volwassenen zijn er zeker van dat de tieners harddrugs gebruiken in de nasleep van de verwondingen. Waren er maar echte drugs. De kinderen worden "high" van deze bezittingen, maar hebben daarbij onbewust een gat geslagen tussen de echte wereld en het hiernamaals waar boze geesten doorheen komen en de deelnemers aan het spel manipuleren. 

Onze onrustige hoofdpersoon, Mia (Sophie Wilde) is ervan overtuigd dat ze via een van de sessies contact heeft gelegd met haar overleden moeder. Het is een hartverwarmend moment, het enige, in dit meedogenloze spervuur ​​van verontrustende beelden die je niet kunt negeren.

De film is geregisseerd door YouTuber tweeling Danny en Michael Philippou. Ondanks hun kleine schermmedium hebben deze jongens een toekomst op grotere podia. Praat tegen mij is een amalgaam van gedolven ideeën, maar dit duo maakt ze beter. Zelfs voor zover het plakken van een bijna perfecte landing die je weet in dit genre een zeldzaamheid is. 

Het is ook verfrissend om te zien dat ze ons hoofdpersonage, Mia, langzaam in waanzin laten afglijden zonder goedkope stunts uit te halen, alleen maar om het beoogde publiek te sussen. Elke angst is doelgericht, elk monster is ontwikkeld en wat ze te zeggen hebben is belangrijk.

Wilde laat het genre nooit de overhand krijgen. Ze speelt Mia met een ingetogen gevoel van zwakte. U kunt zien dat als haar moeder niet was overleden, deze jongedame niet in de valkuilen van dwaze groepsdruk zou trappen. Om zoveel lagen uit een actrice te halen, is niet het resultaat van een dure acteerworkshop, maar het teken van een toekomstige ster die haar vak aanscherpt.

Het lijkt erop dat de regisseurs het talent in Wilde zagen en zich daarop concentreerden in plaats van op enkele van de andere acteurs. Alexandra Jensen als Jade speelt de ondersteunende beste vriend, maar niet op het niveau van een laatste meisje dat we gewend zijn. En Joe Vogel als Riley, de bezetene, angstaanjagend is als de voorbode van de hel.

De Philippou's schreeuwden waarschijnlijk hardop toen ze een ervaren actrice was Miranda Otto (Huiveringwekkende avonturen van Sabrina, Annabelle: Creation) zei oké tegen het script. Ze is geweldig in alles wat ze doet. Ze brengt glans aan een toch al stralende film.

Er valt niet veel op aan te merken Praat tegen mij. De cinematografie verdient een lichte upgrade, en de collectieve ideeën van werken uit het verleden zijn onmiskenbaar aanwezig, maar de film probeert die ideeën nooit te verbeteren door extra te zijn. Het is zich er volledig van bewust dat het lenen is, maar wat de filmmakers terugbetalen is veel meer waard dan wat er is afgenomen.

Praat tegen mij is een onderdeel van de Middernacht sectie van Sundance Filmfestival 2023.

Verder lezen

Filmrecensies

[Sundance Review] 'Infinity Pool' is een somber onderzoek naar identiteit

gepubliceerd

on

Infinity Pool

Brandon Cronenberg Infinity Pool arriveerde op het Sundance Film Festival met een niet zo verrassend sombere kijk op rijkdom, seks en identiteit met body horror over.

Alexander Skarsgard schittert als James Foster, een auteur die lijdt aan een writer's block, die met zijn vrouw Em (Cleopatra Coleman) naar het fictieve eiland La Tolqa reist. Bezoekers van het eiland zijn wettelijk verplicht om op het terrein van hun resort te blijven, maar na een ontmoeting met het mysterieuze zeer rijke stel Alban en Gabi (Jalil Espert en Mijn Goth), bevinden ze zich buiten de poorten.

Op de terugweg naar de compound raakt James een man met zijn auto, waarbij hij op slag dood gaat, en wordt vervolgens - zonder proces - ter dood veroordeeld. Dat is wanneer ze hem een ​​deal aanbieden. Ze hebben de technologie om een ​​complete replica te maken van hem, met al zijn herinneringen intact, die in zijn plaats kan sterven.

Wie zou zo'n deal afslaan?

Het roept echter de vraag op: wat doe je nadat je jezelf hebt zien sterven? Hoe herstel je daarvan?

Natuurlijk worstelt James de komende twee uur met de antwoorden. Skarsgard geeft een briljante prestatie in de rol. Het is angstaanjagend en hartverscheurend om hem keer op keer te zien breken. En toch was er meer dan één gelegenheid waarbij ik hem wilde schudden en zeggen dat hij eruit moest springen.

Dit is grotendeels te danken aan het schrijven en de regie van Cronenberg. Hij heeft een pagina uit het handboek van zijn vader genomen, waarmee hij in grote lijnen een canvas schildert waarop de rijken niet te vertrouwen zijn (duh), de armen zullen blijven doen wat slecht voor hen is omdat de rijken hen dat opdragen (nogmaals, duh), en de de enige persoon die de gevolgen van hun acties zal ondervinden, zijn de armen die zich lieten manipuleren door de rijken.

Seks is slecht. Zich onthouden is slecht. Rijkdom is slecht. Arm zijn is slecht. Het leven is slecht. De dood is slecht. Fouten maken is slecht. Er bestaat niet zoiets als een moreel hoog niveau, behalve waar Cronenberg zelf staat als de regisseur/schrijver/god van de wereld die hij heeft gecreëerd.

Somber, somber, somber, somber, somber.

Begrijp me niet verkeerd. Het werkt. Ik geniet van de duisternis van dit soort verhalen. De beelden in de film blijven je lang na het rollen van de aftiteling bij. De lichaamshorror zelf maakt soms het werk van zijn vader te schande, net als zijn omgang met de seks Infinity Pool.

Het probleem was dat ik, terwijl ik nadacht over de film, het niet kon helpen dat ik het allemaal al eerder had gezien, dus de vraag wordt: "Was het allemaal echt nodig en zou hetzelfde verhaal verteld kunnen worden op een manier die beter was?" effectief?"

Meestal zou ik ja zeggen. Samen met het optreden van Skarsgard is Mia Goth vraatzuchtig en wild in de rol van Gabi. Ze is op interessante manieren losgeslagen en neemt vaak de rol van agressor op zich in onverwachte wendingen. Ze is uiteindelijk de folie van James, en ze weet het bijna vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten.

Goth ontving naar verluidt het script voor Infinity Pool tijdens het filmen Pearl, het vervolg op Ti West's X. Je ziet een beetje overlap in de karakters. Het enige echte verschil is dat Pearl het tegenovergestelde is van rijk en daarom komen haar beslissingen van een heel andere plaats.

Helaas valt er niet veel anders te bespreken zonder in zware spoilers te vervallen, en die probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. De enige vraag die echt overblijft is: was het goed?

Goed…

Het is Cronenberg.

Voor sommigen zal dit de beste film van het jaar zijn. Voor anderen zal het uit principe worden gehaat. Voor deze kijker is er maar één onvergeeflijke zonde die een horrorfilm kan begaan, en dat is saai zijn. Wat het ook is, Infinity Pool is niet saai.

Bekijk de trailer hieronder!

Verder lezen